Enrico Dante otrzymał nominację biskupią dnia 28 sierpnia 1962 roku decyzją Papieża Jana XXIII. Święceń episkopatu udzielił mu sam Biskup Rzymu w Bazylice św. Jana na Lateranie dnia 21 września 1962. Wraz z nim sakrę otrzymali: Giovanni Battista Scapinelli di Leguigno z Brescii, Cesare Zebra z Castel-nuovo Scrivia w Aleksandrii, Pietro Palazzini z Piobbico w Pesaro, Paul Philippe z Paryża oraz Beniamino Nardone z Gravina di Puglia w Bari.
Wielowiekowa tradycja przyznająca Najwyższemu Pasterzowi przywilej dokonywania konsekracji biskupów samemu (tzn. bez współkonsekratorów) i w tym razem nie znalazła zastosowania, bowiem współkonsekratorami Dantego byli arcybiskupi Francesco Carpino oraz Pietro Parente. Według tej samej tradycji Biskup Rzymu posiada prawo do udzielania sakry biskupiej podczas cichej Mszy świętej sprawowanej zwyczajowo przy ołtarzu Katedry św. Piotra (z zachowaniem pewnych elementów liturgii pontyfikalnej) [1].
Należy mieć również na uwadze, iż w tym czasie obowiązywało już nowe prawo ustanowione przez Papieża Jana XXIII, które mówi, że każdy kardynał powinien być biskupem, a jeśli nim nie jest, powinien otrzymać święcenia biskupie (motu proprio Cum Gravissima z 15 kwietnia 1962 roku). Wcześniej prawo kanoniczne wymagało od kardynałów posiadania co najmniej święceń prezbiteratu (przed ogłoszeniem Kodeksu Prawa Kanonicznego w 1917 roku formalnie kardynałem mógł zostać mianowany każdy mężczyzna). Pierwsze święcenia biskupie nowych kardynałów diakonów, którzy zwyczajowo nie posiadali najwyższego stopnia święceń, odbyło się również w Katedrze Biskupa Rzymu zaledwie w 4 dni po ogłoszeniu papieskiego motu proprio. Konsekracje biskupie otrzymali wtedy kardynałowie Albareda, Bacci, Bea, Bracci, Browne, Heard, di Jorio, Jullien, Larraona, Morano, Ottaviani i Roberti.
W Archiwum ACP, w skrzyni 0282, w teczce 9 znajdujemy materiały z tej ceremonii, m. in.: książeczkę celebracyjną w języku francuskim dla korpusu dyplomatycznego zatytułowaną Consécrations Episcopales à Saint Jean de Latran par Sa Sainteté Jean XXIII le 21 septembre 1962 (dwujęzyczny tekst obrzędów z krótkimi komentarzami); biogramy purpuratów Liste des évêques consacrés par Sa Sainteté le Pape Jean XXIII à Saint Jean de Latran le 21 septembre 1962, gdzie czytamy, iż biskup Dante [2]:
„narodził się w Rzymie dnia 5 lipca 1884 roku. Po odbyciu średnich studiów w Paryżu u Ojców z Syjonu, wstępuje do rzymskiego Kolegium Capranica i zostaje wyświęcony na kapłana 3 lipca 1910 roku. Otrzymuje doktorat z filozofii, teologii i prawa kanonicznego, jak i dyplom adwokata rotalnego; zostaje mianowany profesorem Kolegium Propaganda [tzn. Krzewienia Wiary], gdzie naucza filozofii do 1930 roku, później zaś teologii - do 1947 roku. W 1913 zostaje członkiem Penitencjarii i w 1914 Kolegium Ceremoniarzy Papieskich. W 1923 otrzymuje nominację na Substitutum Kongregacji Rytów. W 1947 zostaje Prefektem Urzędu Ceremonii Papieskich i 5 stycznia 1960 Sekretarzem Kongregacji Rytów. 19 sierpnia 1962 roku otrzymuje nominację na arcybiskupa tytularnego Carpasii”.
(otwórz fotografię w nowym oknie, aby powiększyć)
(zabrania się kopiowania i udostępniania bez pisemnej zgody)
Omówienie każdej z fotografii znajduje się w e-booku dostępnym w tym miejscu: zobacz!
W linii sukcesji apostolskiej kardynała Dantego znajdują się (w nawiasach podane są daty święceń biskupich lub daty śmierci): Papież Jan XXIII (Angelo Giuseppe Roncalli, 1965); Giovanni kard. Tacci Porcelli (1895), kardynał-kapłan Santa Maria in Trastevere; Amilcare kard. Malagola (1876), arcybiskup Fermo; Filippo kard. de Angelis (1826), arcybiskup Fermo; Pietro Francesco kard. Galleffi (1819), kardynał-biskup Albano; Alessandro kard. Mattei (1777), kardynał-biskup Ostii (e Velletri); Bernardino kard. Giraud (1767), kardynał-kapłan Santissima Trinità al Monte Pincio; Papież Klemens XIII (Carlo della Torre Rezzonico, 1743); Papież Benedykt XIV (Prospero Lorenzo Lambertini, 1724); Papież Benedykt XIII (Pietro Francesco [Vincenzo Maria] Orsini de Gravina, 1675); Paluzzo kard. Paluzzi Altieri Degli Albertoni (1666), Kamerling Kamery Apostolskiej; Ulderico kard. Carpegna (†1630), kardynał-kapłan Santa Maria in Trastevere; Luigi kard. Caetani (1622), kardynał-kapłan Santa Pudenziana; Ludovico kard. Ludovisi (1621), arcybiskup Bolonii; arcybiskup Galeazzo Sanvitale (1604), arcybiskup emeryt Bari (-Canosa); Girolamo kard. Bernerio (1586), kardynał-biskup Albano; Giulio Antoni kard. Santorio (†1566), kardynał-kapłan San Bartolomeo all’Isola; Scipione kard. Rebiba (?), kardynał-kapłan Sant’Anastasia.
PRZYPISY
[1] Przywilej potwierdzony już w X w. przez Ordo Romanus XXXV został „porzucony” około 200 lat później przez papieży pragnących jednolitości zwyczaju, zob. J. Nabuco, Ius Pontificalium. Introductio in Cæremoniale episcoporum, Desclée & Socii, Parisiis – Tornaci – Romae – Neo-eboraci 1956, s. 4, n. 7; idem, Pontificalis Romani expisitio iuridico-pratica. Functiones pontificales extraordinariae, Desclée & Socii, Parisiis – Tornaci – Romae – Neo-eboraci 1962, s. 182, n. 211, p. 2; s. 221, n. 16, p. 1; s. 257, p. 1. Obecnie Najwyższy Pasterz dokonuje sakry biskupiej posługując się Pontyfikałem Rzymskim, tak jak wszyscy inni biskupi.
[2] S. E. R. Monseigneur ENRICO DANTE est né à Rome le 5 juillet 1884. Après ses études secondaires à Paris chez les Pères de Sion, il entre au Collège Capranica de Rome, et est ordonné prêtre le 3 juillet 1910. Il obtient le doctorat en philosophie, en théologie, et en droit, ainsi que le diplôme d’avocat rotal, et est nommé professeur au Collège de Propaganda, ou il enseigne la philosophie jusqu’en 1930 et la théologie jusqu’en 1947. En 1913, il entre à la Pénitencerie, et, en 1914, dans le collège des cérémoniaires. En 1923, il est nomme Substitut de la Congrégation des Rites. En 1947, il devient Préfet des cérémonies, et, le 5 janvier 1960, Secrétaire de la Congrégation des Rites. Le 19 aout 1962, il a été nome archevêque titulaire de Carpasia.